شِل سيلور استاين

خانه خلوت
عاقبت تمام کردم خانه (( ورود ممنوع )) ام را.
اين خانه را براي خلوت خود
براي لحظه هاي سکوت و آرامشم ساخته ام
براي خودِ خودم.
نه دري دارد که غريبه ها در بزنند
نه دريچه اي که از آن سرک بکشند و بخندند.
يک خانه خصوصي کامل.
اما خودم... حالا خودم چطور برم تو؟

گوي بلورين
بيا و تماشا کن.
زندگيت را
در گوي بلورينم
با چند سکه ناقابل!
اول گذشته ات.
کاتي، کوتي، کلماتي
بگويم چه خورده اي امروز؟
سالاد تُن و پوره
سوپ لوبيا و آب ميوه
شير کاکائو و خورشت کرفس
سوپ گوجه فرنگي و بس!
قبول داري
که من همه را گفتم؟
پس بگذار اعتراف کنم حالا.
تو خيال کردي همه را
از نگاه به گوي بلور فهميدم؟
نه، جانم
جاي تمام آنها را
روي لباس خودت ديدم.

لعنت مورگان
نقشه اي پيدا کردم از يک گنج قديمي
مو به مو خواندمش تا جاي گنج را يافتم.
جايي را که نقشه گفت بود کندم
تا در عمق ِ دو متري بيلم خورد به يک صندوق چوبي.
بر کِناره صندوق نوشته شده بود:
(( لعنت بر کسي که دست بزند به اين طلاها!
امضاء: مورگان، دزد دريايي، بلاي درياها. ))
نوشته را که خواندم خشکم زد.
حالا روي گنج، اين گنج افسانه اي، نشسته ام
و هي فکر مي کنم به کدام بيشتر احتياج دارم:
به طلاي فراوان
يا به لعنت مورگان؟

دندان درد ِ تمساح
يک روز تمساحي
پيش دندان پزشک رفت
و روي صندلي نشست.
دندانپزشک گفت: (( بفرماييد ببينم،
ناراحتيان چيست، کجايتان درد مي کند؟ ))
تمساح گفت: (( راستش، آقاي دکتر
دندانم درد مي کند، آن هم چه دردي. ))
و آرواره هايش را از هم گشود
آن قدر که دندانپزشک رفت آن تو نشست،
قاه قاه خنديد و گفت: (( چه جالب! ))
بعـد شروع کرد به يکي يکي کشيدن ِ دندانهاي تمساح
تمساح بيچاره فرياد کشيد: (( دردم مي آيد.
آن گاز انبرت را بگذار زمين. ولم کن بروم. ))
اما دندانپزشک با خنده گفت: (( ها، ها، ها
همه اش دوازده تاي ديگر مانده. چه جالب!
اوپ! اين يکي را اشتباهي کشيدم.
ولي خُب، يک دندان ِ تمساح کمتر يا بيشتر
چه اهميتي دارد؟ ))
آن وقت تمساح ناگهان دهانش را بست: هاپ.
و دندانپزشک غيب شد.
حالا کجاست؟ شمال، جنوب، شرق يا غرب؟
کسي چه مي داند؟
لااقل يادداشتي، نشاني هم از خود بجا نگذاشت.
ولي خُب، يک دندانپزشک بيشتر يا کمتر
چه اهميتي دارد؟