ما نوح را به سوى قومش فرستاديم و گفتيم: «قوم خود را انذار كن پيش از آنكه عذاب دردناك به سراغشان آيد!» (1)
گفت: «اى قوم! من براى شما بيمدهنده آشكارى هستم، (2)
كه خدا را پرستش كنيد و از مخالفت او بپرهيزيد و مرا اطاعت نماييد! (3)
اگر چنين كنيد، خدا گناهانتان را مىآمرزد و تا زمان معينى شما را عمر مىدهد؛ زيرا هنگامى كه اجل الهى فرا رسد، تاخيرى نخواهد داشت اگر مىدانستيد!» (4)
(نوح) گفت: «پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (بسوى تو) دعوت كردم، (5)
اما دعوت من چيزى جز فرار از حق بر آنان نيفزود! (6)
و من هر زمان آنها را دعوت كردم كه (ايمان بياورند و) تو آنها را بيامرزى، انگشتان خويش را در گوشهايشان قرار داده و لباسهايشان را بر خود پيچيدند، و در مخالفت اصرار ورزيدند و به شدت استكبار كردند! (7)
سپس من آنها را با صداى بلند (به اطاعت فرمان تو) دعوت كردم، (8)
سپس آشكارا و نهان (حقيقت توحيد و ايمان را) براى آنان بيان داشتم! (9)
به آنها گفتم: «از پروردگار خويش آمرزش بطلبيد كه او بسيار آمرزنده است... (10)
تا بارانهاى پربركت آسمان را پى در پى بر شما فرستد، (11)
و شما را با اموال و فرزندان فراوان كمك كند و باغهاى سرسبز و نهرهاى جارى در اختيارتان قرار دهد! (12)
چرا شما براى خدا عظمت قائل نيستيد؟! (13)
در حالى كه شما را در مراحل مختلف آفريد (تا از نطفه به انسان كامل رسيديد)! (14)
آيا نمىدانيد چگونه خداوند هفت آسمان را يكى بالاى ديگرى آفريده است، (15)
و ماه را در ميان آسمانها مايه روشنايى، و خورشيد را چراغ فروزانى قرار داده است؟! (16)
و خداوند شما را همچون گياهى از زمين رويانيد، (17)
سپس شما را به همان زمين بازمىگرداند، و بار ديگر شما را خارج مىسازد! (18)
و خداوند زمين را براى شما فرش گستردهاى قرار داد... (19)
تا از راههاى وسيع و درههاى آن بگذريد (و به هر جا مىخواهيد برويد)!» (20)
نوح (بعد از نوميدى از هدايت آنان) گفت: «پروردگارا! آنها نافرمانى من كردند و از كسانى پيروى نمودند كه اموال و فرزندانشان چيزى جز زيانكارى بر آنها نيفزوده است! (21)
و (اين رهبران گمراه) مكر عظيمى به كار بردند... (22)
و گفتند: دست از خدايان و بتهاى خود برنداريد (به خصوص) بتهاى «ود»، «سواع»، «يغوث»، سخللّهيعوق» و «نسر» را رها نكنيد! (23)
و آنها گروه بسيارى را گمراه كردند! خداوندا، ظالمان را جز ضلالت ميفزا!» (24)
(آرى، سرانجام) همگى بخاطر گناهانشان غرق شدند و در آتش دوزخ وارد گشتند، و جز خدا ياورانى براى خود نيافتند! (25)
نوح گفت: «پروردگارا! هيچ يك از كافران را بر روى زمين باقى مگذار! (26)
چرا كه اگر آنها را باقى بگذارى، بندگانت را گمراه مىكنند و جز نسلى فاجر و كافر به وجود نمىآورند! (27)
پروردگارا! مرا، و پدر و مادرم و تمام كسانى را كه با ايمان وارد خانه من شدند، و جميع مردان و زنان باايمان را بيامرز؛ و ظالمان را جز هلاكت ميفزا!» (28)
