| "در ایامی که صاف و ساده بودم" |
به فکر درس و مشق افتاده بودم |
| همیشه جــــزوه ای انــدر بَرَم بود |
سرم لای کتــــــــاب و دفترم بود |
| همـــــــه درها به رویم بسته بودم |
ز خرخــــوانی شدیداً خسته بودم |
| ز خواب و از خوراک افتاده بودم |
بـــــه بَربَچ پاســــخ رد داده بودم |
| خـــــریٌت کرده بودم بیش در بیش |
پراندم از خــودم بیگانه و خویش |
| بــه عشقم اس ام اس دیگر نــدادم |
جگــرخون می شوم افتد چو یادم |
| نمــــودم دَس بسر،عشق نهــــــانم |
دلیـــــــــــــل این حماقـت را ندانم |
| موبایلـــــــــــم را همیشه آف کردم |
حسابی خر شدم من گــــاف کردم |
| زدم بر کـــــــــامپیوتر چهار تکبیر |
نمـــــــودم قهر با آهنگ و تصویر |
| نکــــــردم رایت آهنگ جـــــدیدی |
شکستم رایتر و دستـگاه وسی دی |
| ز خود ضبط خَفـَن را دور کــــردم |
به شدت خویش را سانسور کــردم |
| نه در فکــــــــــــــر کانال ماهواره |
نمودم جمــــع دیشش را دوبـــــاره |
| ز فکــــــــــرم دور شد لیلا و اندی |
فراموشــــــــــم بشد آهنگ سندی |
| برفت از یاد آهنگ متــــــــــــالیک |
ندیدم فیلــــــــم های خوب و آنتیک |
| ز اینترنــت شدیداً دور گشتـــــــــم |
چو خود می خواستم مجبور گشتم |
| ز وبگـــــــردی نمودم ترک عادت |
ز بیخوابی بکـــــردم خویش راحت |
| ز چت کردن نمودم توبه ای سخت |
خیالــــــم شد کمی آسوده و تخت |
| بکردم آی دی او را فـــــــــراموش |
نمــــودم لامپ خود را باز خاموش |
| نکـــــردم هیچ ایمیلی دگـــــــر باز |
خریٌت را نکـــــــردم باز آغــــــــاز |
| کشـــــــــاکش بود در اعماق جانـم |
کسی آگـــــــه نمی شد از نهانـــم |
| خـــــلاصه خویش را محدود کردم |
ره ابلیس را مســـــــدود کــــــــردم |
| سر ساعت به پـــــای کــــــار بودم |
ز صبح تــــــــا نیمه شب بیدار بودم |
| نمـــــــــــودم در شگفت افراد خانه |
ندادم دست خویشــــانم بهـــــــــانه |
| دگـــــــر بهر غذا کی داد کـــــــردم |
برای شــــام کی فریـــــــــاد کــردم |
| شدم راضی به خــــــــــامه با مربا |
نبودم دیگــــــر اندر فکـــــــــر پیتزا |
| هرآنچه مــــــادرم می پخت خوردم |
دگـــــــر من آبـــــــــرویش را نبردم |
| همــــــــــــه گفتند بَه بَه چه جوانی |
خـــــــــدا قسمت کنــــــد در زندگانی |
| خوشـــــــــا بر حال شخص مادر او |
زده این بچٌه تـــــاجی بر ســـــــــر او |
| چگــــــــونه یکشبه این گونه گشته |
چـــــــــه بـــوده اینچنین وارونه گشته |
| همه اندر شگـفت از کـــــــــار ایٌـام |
چگــــــونه گشته اسب سرکشی رام |
| خلاصه کار مـــــا درس و دعا بود |
به تست و نکته فکــــــــــرم مبتلا بود |
| نمــــــــودم دوره هر درسی فراوان |
خـــــــــریدم جزوه از آینده ســــــازان |
| شدم درتست، حــاذق چون قلم چی |
شدم دکتر پس از آن نسخــــه پیچی |
| چو تــــــابستان شد و هنگام کنــکور |
هــزاران بـــــــــــــار رفتم تا لب گور |
| ولی ما امتحــــــــــان را خوب دادیم |
به خود مــــــــــا وعدۀ مطلــوب دادیم |
| پذیرفتــــــــــه شدم در رشته ای ناب |
نمی دیــــــدم چنین چیزی بجز خـواب |
| درآمـــد اسم من در روزنـــــــــــامه |
زدند عکس مــــــــــــــرا در هفته نامه |
| درآوردم ســـــــــــری در بین سرها |
به رویــــم بـــــــــاز شد آن بسته درها |
| بگفتــــــــــــــا دختر همسایه تبریک |
به من تقـــــدیم شد یک هدیــــۀ شیک |
| پـــــــدر برمن بگفتــــــــــــــا آفرینا |
نمـــــــودی رو سفیـــــــــــــــدم نازنینا |
| دگـــــــــر مادر نگو با شور و شادی |
بگفتــــــــا پاسخم را خــــــــــوب دادی |
| به پــــــا بنمود جشن بـــــا شکوهی |
ز دوش خویشتن برداشت کــــــــــوهی |
| شـــــــدم وارد به دانشگـــــاه تهران |
نمودم سعی و کوشش ها فـــــــــراوان |
| گــــــــرفتم مدرکـــی با نمـــرۀ خوب |
خریدم بهر آن یک قــــــــــاب مرغوب |
| نمودم قاب یعنی مــــــــــــــا فلانیم |
مهندس گشته ایــــم و شادمــــــــانیم |
| به کـــــــــــار خویشتن مغرور بودم |
ز ژرفـــــای حقــــــــــــــایق دور بودم |
| چو بگذشت زین قضایا چند مـــاهی |
ز دانشگــــــاه بگرفتم گـــــــــــــــواهی |
| شدم مشمول و دیدم چاره ای نیست |
در این دنیاچومن بیچـــــــاره ای نیست |
| شدم سربـــــــاز و گشتم من نظامی |
شدم مــــــــــامور بخش انتظـــــــــامی |
| شدم افسر ولی تـــــــاجی نه برسر |
شدم عـــــــــــــاشق ولی یاری نه دربر |
| بمـــــــا بگذشت بیهوده دوسالــــــی |
پز عـــــــالی ولی با جیب خـــــــــــالی |
| گرفتـــم کارت در پایــــــــان خــدمت |
شدم راحـــت از آن زنـــــــــــدان نکبت |
| سپس در جستجــــــوی کـــــار بودم |
چو خیـــــل دوستـــــان بیکـــــــار بودم |
| بهر جـــــــــایی که شد، گشتم روانه |
بــــــه شرکت یا محــــل کــــــــــارخانه |
| هـــــــــــزاران وعده و پیمان شنیدم |
ولـــــــــی از آن همـــــــه خیری ندیدم |
| نه مـــــن وابسته بودم بر نهــــــادی |
نه شرکت کـــــــــرده بودم در جهـــادی |
| نه آقــــــــــــا زاده ای بی ریش بودم |
نه فـــــــــــــــردی عـاقبت اندیش بودم |
| خلاصه هرچـــه من سگدو زدم بیش |
نبردم کــــــــــــــاری آخـر بـــاز از پیش |
| در این اوضـــــــاع و احوال پریشان |
بدیدم من یکـــی از قــــــوم و خویشان |
| که بــود او آشنا با کـــــــــــــار بازار |
شگـــــرد اصلیش قاچــــاق سیگــــــار |
| به من گفتـــــا چرا بیکـــــــار هستی |
چـــــرا چون دیگران سربـــــار هستی |
| بیا اینجـــــــــــــا به نزد دوستان باش |
نخواهــــــم کـــــــرد اسرار تورا فاش |
| بـــداد آن خویش گوشی را به دستم |
ز تحصیـــــــلات طرفی مـــــــن نبستم |
| بدیدم مــــــایه در بــــــــــــازار باشد |
فقط ابلــــــــه به فکــــــــــــر کار باشد |
| پشیمــــــان گشته ام از کردۀ خویش |
نبرده علــــــم کــــــــار بـــنده را پیش |
| ز کـــــــار خویشتن من شرمســـارم |
نمــــودم شعـــــــــــر ایـــرج را شعارم |
| بگویم بـــــــــــــــا رها با مدٌ و تشدید |
"کـه گــُــه خوردم غلط کردم ببخشید" |
| ندیــــــــــدم روی خوش در زندگـانی |
اگـــــر چـــــه رفته ایــٌــــام جــــوانی |
